fan fiction :unnamed song_the secret...
posted on 14 Feb 2010 00:37 by miseryfree in fanfiction
"ยูกิ" นี่เป็นชื่อที่เธอตั้งขึ้นเองตอนมาถึงญี่ปุ่น สาเหตุเป็นเพราะไม่มีใครเรียกชื่อจริงของเธอได้ถูก
"ยูกิ" ของเธอหมายความถึง หิมะ อันเยือกเย็นและ งดงาม
ยูกิอยู่ญี่ปุ่นมา 4 ปีแล้ว ทีแรกเธอตั้งใจจะกลับเมืองไทยแล้ว แต่เพราะเธอได้งานทำที่ lemoned shopในฐานะ visual merchandiser และ graphic design เธอจึงอยู่ต่อ ฝีมือของเธอตรงใจเจ้าของร้าน แต่ลุคของเธอมันขัดตาเขาสุดๆ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ซอยผมสั้นเรียบๆ ไม่เคยทำสีผม วันๆใส่แต่เสื้อยืด และกางเกงยีนส์ และรองเท้าคัชชู replayที่เก่าแล้วเก่าอีก เธอให้เหตุผลว่า มันง่ายดีและเหมาะกับหน้าที่ๆ ต้องคอยจัดหน้าร้าน แต่ถึงแบบนั้นเจ้าของร้านก็เป็นคนน่ารักมาก เขาที่เข้าไปเคลียร์งานตอนดึกเสมอมักได้เห็นเธออยู่ทำงานจนดึกด้วย เขาจึงซื้อข้าวเย็นไปฝากเธอบ้าง และบางครั้งก็ส่งเธอกลับ ความที่เป็นแบบนี้ประจำ ทำให้ทั้งคู่ติดเป็นนิสัย กลายเป็นว่าทุกวันที่ยูกิใกล้กลับบ้านจะต้องเดินขึ้นไปบอกเขา และเขามักจะไปส่งเธอ ทั้งๆที่บางครั้งงานยังไม่เสร็จ แต่เมื่อเธออยากกลับก็พลอยทำให้เขาอยากกลับไปด้วย และช่วงหลังๆยูกิกลับเป็นฝ่ายโทรกลับไปถามเขาว่าอยากทานอะไรรึเปล่าเพื่อเธอจะซื้อเผื่อไว้ให้ ครั้งหนึ่งเพื่อนของเธอแซวว่า "เป็นแฟนกันหรอ?" ยุกิปฏิเสธไปแต่นั่นก็เริ่มทำให้เธอคิด แต่แล้วก็พยายามตัดใจเพราะเขามีคนที่รักอยู่แล้ว "โยชิโกะ" คนนั้น เป็นคนที่น่ารักที่สุดในชีวิตเขา คนที่เขารักและบูชา คนที่เขาพูดถึงและเป็นปรับทุกข์ด้วยเรื่องของเธอคนนั้นมากที่สุดกับยูกิ "ผมจะแต่งงานกับโยชิโกะ" ก่อนหน้านี้สัก 1 เดือนเขาพูดขึ้น วินาทีนั้นยูกิก็ได้รู้ทันทีว่า ถึงเวลาที่เธอต้องหยุดหลอกตัวเองเสียที วันรุ่งขึ้นที่เธอตัดสินใจว่าจะไปบอกจ้านายว่าจะลาออกและกลับบ้านที่เมืองไทย เขากลับไปที่ LA. เสียแล้ว แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังคงเดินหน้าตามแผนที่วางไว้ อย่างน้อยเธอก็บอกน้องชายของเขาที่เข้ามาดูแลร้านแทนให้ในช่วงที่เขาไม่อยู่ แต่น้องชายเขาก็ขอออยู่ก่อนจนกว่าเจ้าของร้านซึ่งเป็นพี่ชายจะกลับมา "ช่วยอยู่ก่อนเถอะยูกิ หากคุณออกไปตอนนี้เราคงลำบากมาก เพราะยังไม่สามารถตัดสินใจหาคนมาแทนคุณได้ ความตัดสินใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับภาพลักษณ์ของร้านอยู่ที่คุณฮิเดโตะ " ยูกิจึงยังอยู่จนฮิเดโตะกลับมา เธอพยายามจะคุยกับเขาเรื่องลาออก แต่เขาก็ไม่ว่างเข้ามาที่ออฟฟิส จนเธอเป็นฝ่ายตัดสินใจจะโทรไปเอง แต่เขากลับเป็นฝ่ายที่โทรมาหาก่อน
"ฮัลโหล ยูกิ"
"ค่ะ คุณฮิเดโตะ พอดีเลยฉันมีเรื่องจะ..."
"ผมซื้อเบียร์มาเยอะเลย มากินด้วยกันเถอะ" เสียงของเขาที่เคยสดใส ตอนนี้ฟังหดหู่ และเธอรู้ทุกครั้งที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวน ..."เดี๋ยวผมไปรับ คุณไปรอผมหน้าสถานีรถไฟนะ "
"คุณเป็นอะไรรึเปล่า "
"ผม...ไม่มีอะไร แค่ซื้อเบียร์มาเยอะ และอยากให้คุนมากินเป็นเพื่อน"
"ฉันจะรอคุณนะคะ"
"อืม...อีก 10นาทีผมจะไปถึง"
ทั้งคู่วางสาย ยูกิไปรออยู่ที่หน้าสถานีรถไฟ และก้าวขึ้นaudiสีดำสนิท ที่เทียบมาจอดนิ่งๆ ยูกิก้าวขึ้น รถไปช้าๆผ่านถนนหนทางไปอย่างเงียบๆ เขาเงียบมาก ทั้งๆที่ปกติจะเป็นคนคุย rainbow bridge ตอนนี้เงียบงัน รถน้อยมาก คงเป็นเพราะนี่ใกล้เที่ยงคืนแล้วก็เป็นได้ เขาจอดตรงกลางสะพานและลงจากรถเงียบๆ พร้อมกับถือเบียร์เป็นโหลในถุงที่มาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต ยูกิลงรถและปีนข้ามขอบเตี้ยๆไปยังขอบสะพานที่มีรั้วที่สูงถึงระดับหน้าอกของเธอกั้นอยู่ เขาสูบบุหรี่ และวางเบียร์ไว้หลายกระป๋องที่ราวสะพานนั้น และเมื่อเขาเห็นยูกิ จึงเปิดกระป๋องเบียร์2กระป๋อง โดยกระป๋องหนึ่งให้ยูกิไป...
"ผมรู้ความลับของคุณแล้ว ...อยากกลับบ้านหรอ?"
คำพูดกำกวมของทำให้เธอตื่นตระหนกในตอนแรก เมื่อประโยคต่อมาแสดงว่าจริงๆแล้วเขาไม่รู้ แทนที่เธอจะโล่งใจแต่กลับรู้สึกผิดหวังเล็กๆ และตอบอย่างซึมเซา
"ค่ะ ฉันคิดถึงบ้าน"
"ถ้าไม่ผมไม่อนุญาติให้ไปคุณจะทำยังไง" เธอก้มหน้าลงสลดมองไปยังกระป๋องเบียร์ในมือ
"ปล่อยฉันไปเถอะ มีคนที่เก่งกว่าฉันอีกเยอะ เดี๋ยวคุณก็เจอ" ตอนนั้นยูกิจึงเดินหันหลังให้เขา เธอไม่อาจทนอยู่ได้อีก คำพูดของเขาจะทำให้เธอเข้าใจผิด แต่แล้วเขากลับตามมาฉุดมือเธอไว้ เธอจึงหยุดเดิน แล้วเขาจึงยืนชิดเข้ามาที่ด้านหลัง ก่อนซุกหน้าลงที่ไหล่เล็กๆนั้น
"ขอเถอะ ขอแค่หลอกผมก็ยังดีว่าคุณจะอยู่ ผมไม่เหลือใครอีกแล้ว" เสียงเขาฟังดูเจ็บปวด และสั่นเครือตอนท้าย
และเขากับเธอกลับจึงนั่งลงข้างกันบนสะพานนั้น
"นี่เป็นความลับ"
ฮิเดะพูดแค่นั้นก็ยกเบียร์กระป๋องของตัวเองดื่มจนหมด และเขาก็เงียบ...เขาเล่นกระป๋องนั่นไปมาและสุดท้ายขว้างมันทิ้งในอ่าวโตเกียวจากบนเรนโบว์บริดจ์นั้น โดยที่ยูกิซึ่งถือเบียร์กระป๋องที่เปิดไว้กลับเอาแต่มองเพื่อรอสิ่งที่ฮิเดะกำลังจะพูดต่อ
"ดูเหมือนผมจะไปมีอะไรกับคนที่...ไม่สมควร"
เสียงตอนท้ายของฮิเดะเบาราวกับว่ามันกลืนหายลงไปในคอพร้อมกับเบียร์กระป๋องที่คว้าจากมือของยูกิที่ฟังมาตลอดด้วยใบหน้าและสายตาอันเศร้าสร้อย
"ทำไม? ในเมื่อคุณกำลังจะแต่งงาน?" เขาหันมายิ้มกับยูกิเศร้าๆ และเอ่ย
"เชื่อไหม นั่นเป็นคำถามที่ผมรออยู่เลย" เขาพูดเท่านั้นและเสมองไปทางอื่นก่อนหยิบเบียร์จากถุงข้างตัวเปิดขึ้นและเทมันลงคอในครั้งเดียวก่อนหันไปพูดกับยูกิโดยจ้องมองเธอไม่วางตา
"ถ้าผมบอกว่าที่ผมทำแบบนั้นเพราะอยากให้โยชิโกะมีความสุข คุณเชื่อผมไหม"
ยูกิเพียงพยักหน้าและบีบมือเขาแทนคำตอบ
"เชื่อสิ เพราะคุณไม่ได้หลบตาฉัน"และยูกิจึงคลี่ยิ้มอย่างโศกๆ ตอนนั้นเอง
"ขอบคุณที่เชื่อผม ถึงจะไม่มีใครเชื่อเลยนอกจากคุณ"
"คุณคิดมากเกินไป ทุกคนต้องเชื่อคุณแน่ๆ เหมือนกับฉันที่เชื่อคุณ"
ตอนนั้นฮิเดโตะเข้ากอดยูกิแน่นราวกับว่าหากไม่กอดแน่นเท่านั้นเธอจะหายไป
...เรนโบว์บริดจ์แห่งความฝัน...ลมหนาวพัดแรง และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฮิเดะได้อบอุ่นขึ้นในหัวใจ ความอบอุ่นที่ทำให้เขาถึงกับเหลียวหา เขากอดร่างเล็กๆตอบ กอดแน่น...
เขาวางเธอลงบนเตียงอันอ่อนนุ่มสีขาว ร่างของเขาบนร่างของเธอ ทั้งสองประสบสายตา ผมสีดำสนิด ดวงตาโศกๆ ของเขาจ้องมองเธอ เขาจูบเธอที่หน้าผากหนึ่งครั้ง และพูดติดตลกทั้งรอยยิ้มแบบเศร้าๆ
"ทำไมเศร้านักล่ะ คิดว่าผมจะไม่ไหวกับครั้งที่สองของวันหรอ "
ยูกิหัวเราะ ฮิเดะยังคงหยอกต่อ
"หัวเราะนี่คิดจะดูถูกรึไง เดี๋ยวจะทำให้แม่ชีอย่างเธอครางขอให้ผมทำอีกให้ดู"
"บ้า!!" เธอโวยลั่นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
แล้วฮิเดะจึงก้มลงจูบที่ซอกคอซึ่งทำให้ยูกิจั๊กกะจี๋และหัวเราะออกมาอีก ก่อนที่ตัวเขาจะกดน้ำหนักทั้งหมดลงที่ตัวยูกิ กุมมือทั้งสองของยูกิจนแน่น กอดรัด และลิ้มรสอันหอมหวนของผิวกายเธอ
ฮิเดะกอดร่างเล็กๆนั้นแน่น ราวกับกลัวจะสูญมันไป เขายังคงไม่หลับทั้งๆที่ยูกิหลับไปแล้ว เขาลืมตาในความมืดนั้น ความคิดนานาวนเวียนในหัวมากมาย ตอนนั้นเองที่ยูกิกลับพลิกตัวหันมาทางฮิเดะโดยมือหนึ่งได้พาดผ่านลูบที่ท้ายทอยของเขา ไม่รู้ว่าตั้งใจรึไม่ แต่ความคิดอันสับสนของฮิเดะยุติลงด้วยวินาทีนั้น แล้วเขาจึงหลับตาลง
นาฬิกาบอกเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้า ฮิเดะลืมตาตื่นขึ้น ฟ้าด้านนอกสว่าง แสงที่เริ่มเป็นสีทองส่องเข้าผ่านหน้าต่างของหอพัก เขาลุกขึ้นแต่งตัวและก้มลงจูบที่กระหม่อมของเทพธิดาซึ่งหลับสนิด
"ขอบคุณที่ทำให้ผมเลิกสับสน" ตอนนั้นเองยูกิจึงลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งสอบสบกัน ฮิเดะคลี่ยิ้มให้เธอจึงยิ้มตอบและฮิเดะจึงก้มลงจูบเธอที่ริมฝีปาก
...รสจูบสุดท้ายที่ฮิเดะได้ลิ้มคือรสหวานอ่อนๆ มันอาจจะไม่ทำใครติดใจแต่แรกชิม แต่ก็ทำให้ฮิเดะอยากจะกลับไปชิมอีก ทว่า...
ข่าวพาดหัวกรอบบ่ายหนังสือพิมพ์ทุกฉบับในวันนั้นทำเอาทุกคนช็อก ไม่ว่าคนใกล้ตัวฮิเดะ หรือแฟนๆ
" ฮิเดะตกระเบียงดับคาที่!! "
" วงการร็อกสะเทือน ฮิเดะดับกระทันหัน"
ใจ...สลาย ยูกิเอาแต่ร้องไห้
โยชิโกะที่ L.A. รีบบินกลับมา และไม่ให้สัมภาษณ์ใดๆ
พาตะ และฮีท รีบตรงไปยังโรงพยาบาล
โทชิ ...รีบกลับจากทัวร์คอนเสิร์ตมาที่บ้านเพื่อเตรียมตัวไปที่โรงพยาบาลเช่นกัน แต่เพราะคาโอริที่ดูอิดโรยและเป็นลมทำให้เขาละจากเธอมาไม่ได้ โทชิอยู่เฝ้าดูแลคาโอริตลอดเวลา จนเมื่อเธอฟื้น
"คาโอริจัง เป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?" คาโอริรีบหลบตา และนิ่งไปอยู่นานกว่าจะตอบ
"ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะค่ะ คุณ...ไม่ไปงานคุณฮิเดะหรอ" โทชิพยักหน้าง่ายๆ
"พรุ่งนี้ผมค่อยไป สีหน้าคุณดูแย่มากนะ"
"...ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉัน...รู้ว่าคุณฮิเดะสำคัญมากขนาดไหน" โทชิมองเธออย่างลังเล "ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้เพื่อนมาอยู่ด้วยจนกว่าคุณจะกลับ"
คาโอริดูเข้าใจโทชิจริงๆ เขาคิดและเพราะเหตุนั้นทำให้เขาเลือกเธอ
และโทชิจึงรีบออกไป
เมื่อคาโอริมองลงจากหน้าต่างและพบว่าโทชิขับรถจากไปไกลแล้ว คาโอริจึงลุกจากเตียงทั้งที่ยังมึนหัวอยู่มาก เธอไปที่เครื่องซักผ้าค้นกระโปรงของเธอและหยิบผ้าเช็ดหน้าออกเธอเบือนหน้าไปทางอื่นและหยิบผ้าเช็ดหน้าให้อยู่ห่าง ทั้งๆที่มึนหัว แต่เธอก็ยังแข็งใจหยิบผ้าเช็ดหน้านั้นไปเผาที่เตาแก๊ซ เครื่องดูดควันดูดความเหล่านั้นจนหมด คาโอริดูมีสีหน้าที่ดีขึ้นและเธอจึงกลับไปนอน
ความลับ คนเราล้วนมีความลับ ทว่าโลกนี้ไม่มีความลับ คนอื่นไม่รู้แต่ตัวเรารู้และพระเจ้านั้นรู้ด้วยจึงไม่ถือเป็นความลับ
edit @ 7 Mar 2010 01:44:43 by miseryfree
